หลังจากที่ผมได้เขียนบทความ เกี่ยวกับกรณีการลอกเนื้อหาจาก Vinegar Girl ของ Women Mthai ไปหลายตอนแล้ว ได้มีท่านผู้อ่านจากทางบ้าน ที่ไม่ประสงค์ออกนาม โดยใช้ชื่อว่า “ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นครับ” ได้เขียน comment เข้ามา ผมขออนุญาตยกมาแสดงไว้ที่นี่ ทั้งบทความนะครับ ท่านผู้อ่านจะได้เห็นทั่วกัน และจะได้ไม่เป็นการบิดเบือน บทความที่คุณเขียน ความเห็นเข้ามาครับ

คือ พึ่งเข้ามา ตามอ่านเรื่องนี้ ไม่เห็นด้วยเหมือนกันที่เอ็มไทย เที่ยวไปลอกเอาบทความจากบล็อกเกอร์มา แล้วไม่ให้เครดิต แต่ ก็เริ่มสงสัยเหมือนกันว่า หากเรื่องเกิดขึ้นเช่่นนี้แล้ว รับทราบปัญหาแล้ว “เจ้าของเครดิต” ต้องการให้ทำอะไรบ้างเล่า ???

ขอแสดงความเห็นแบบ(พยายาม)เป็นกลาง (จะได้ไม่มีคนหาว่าเอียงให้ใคร) เพราะผมเองเริ่มหงุดหงิดกับถ้อยคำประมาณ “อยากให้แก้ปัญหาแบบโปรเฟสชั่นนัล” ที่เขียนซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ก็เก็บงำไม่บอก หรือบอกชัด ๆ ไม่ได้ว่า มันโปรเฟสชั่นนั่ล ยังไงกันแน่ ?

ในครั้งแรก ถ้าจำไม่ผิด เอ็มไทย ปรับบทความใหม่ ด้วยการเพิ่มลิงค์ ที่ด้านบน…จากนั้นก็โดนบ่น…ก็เลยเขียนเมล์ขอโทษเพิ่มเติม แล้วก็เขียนขอโทษแบบเป็นทางการขึ้นที่หน้าเว็บอีกที…จากนั้นก็ยังโดนบ่นอีก (พร้อมกับเขียนบ่น เชิงเน็บแนบว่าไม่จริงใจ)….โดยอ้างคำว่า “อยากให้แก้ปัญหาแบบโปรเฟสชั่นนั่ลมากกว่านี้”

ขออภัย ถ้าผมเป็นเอ็มไทย คงไม่รู้จะทำไงต่อ… นอกจาก ก็ในเมื่อมีปัญหามากนัก ผมก็ลบครับ ไม่กล้าเอามาแล้วครับ ขอโทษครับ จะไม่ทำอีกแล้วครับ…จะเอาอะไรอีกก็ “บอกชัด ๆ นะครับ” จะฟ้องศาลก็ฟ้องครับ จะเรียกร้องค่าเสียหายให้ชดใช้เป็นเงิน หรือเยียวยาด้วยวิธีการอื่น ๆ ก็เรียกครับ ผมพร้อมรับผิดชอบ….ไม่ใช่ บอกแค่ว่า “ต้องการการแก้ปัญหาแบบโปรเฟสชั่นนั่ล” ครับ ??

อย่าบอกนะครับว่า ไม่อยากสอนว่าโปรเฟสชันนัลเขาทำกันยังไง…ก็ถ้าคิดว่า สิ่งที่เอ็มไทยทำ ๆ อยู่ ไม่โปรเฟสชั่นนัลพอ ….ก็แสดงว่า ท่านมองอยู่ตลอดว่า “เอ็มไทยไม่โปร ฯ” เมื่อไม่โปร ฯ แต่อยากได้แบบ โปรฯ ๆ ก็ “บอกครับ” สอนได้ครับ

เหลือเชื่อ เพราะวันนี้ผมพึ่งได้อ่านเรื่อง “การเรียกร้องความยุติธรรม” (ลอย ๆ) กรณี ไปกินร้านอาหารแล้วเจอแมลงสาบในชามข้าว…(ที่บล็อกหนึ่ง ขออภัย ผมจำไม่ได้แล้ว) เจ้าของร้านหาทางเยียวยาในความผิดพลาดของตัว สารพัดวิธี ตั้งแต่ ขอโทษ ลดค่าอาหาร จนถึง ไม่คิดค่าอาหาร….แต่คนที่เจอ ไม่ยอมท่าเดียว…บอกว่าต้องการ “ความยุติธรรม” จากนั้นก็จัดการหา “ความยุติธรรม” ให้ตนเอง ด้วยการ เขียนแฉ เขียนประจาน แล้วเวิร์ดเมล์ต่อ อีกพะเรอเกวียน โดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของร้านนั้น ๆ รู้ตัว หรือ แก้ต่าง….สุดท้าย

“ความยุติธรรมของเขา ก็เท่ากับ การหยิบยื่นความอยุติธรรมให้ฝ่ายตรงข้าม” …

นี่หรือ คือ “ความยุติธรรม” (?)

ผมขออนุญาตคุณ “ขอแสดงความคิดเห็นครับ” และท่านผู้อ่าน ตอบคำถามของท่านผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ที่สอบถามเข้ามานะครับ ว่าทำไมผม และทางคุณอ้อม ไม่พูดออกมาตรง ๆ ว่าอยากได้อะไร บอกแต่ว่าไม่โปร เป็นต้น สำหรับเรื่องนี้ ผมมองว่า Mthai เป็นบริษัทที่ใหญ่ อยู่ในวงการอินเทอร์เน็ตมาก็นาน ผมคงมิอาจไปสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ เพราะทางผู้ใหญ่ หรือทีมงานใน Mthai เองคงมีผู้มีคุณวุฒิและวัยวุฒิมากพออยู่แล้ว  เกินกว่าที่ผมจะไปสอนท่านได้

เมื่อท่านผู้ไม่ประสงค์ออกนามท่านนี้บอกว่า ผมไม่ยอมพูดว่าจะเอาอะไร หรือไม่ยอมเปิดโอกาสในเจรจา (ตามตัวอย่างที่ท่านผู้นี้ยกมา) ผมเลยขออนุญาต แสดงความคิดเห็นบ้างว่า หากเป็นผม ที่เกิดกรณีละเมิดอย่างนี้ ผมจะทำอย่างไรบ้าง

1. จดหมายขอโทษอย่างเป็นทางการ

แรกสุด เมื่อผมทราบเรื่อง ผมจะรีบติดต่อกลับไปยังเจ้าของบทความในทันที พร้อมส่งจดหมายขอโทษ อย่างเป็นทางการไปให้ เร็วที่สุด และแจ้งให้เจ้าของเนื้อหาที่ถูกละเมิด ว่าทางบริษัท จะทำการแก้ไขอย่างไร

2. ประกาศขอโทษผ่านทางหน้าเว็บไซต์
เขียนข้อความ หรือแสดงความขอโทษผ่านทางหน้าเว็บไซต์ ให้เห็นอย่างชัดเจน เป็นระยะเวลาที่เหมาะสม ในความคิดเห็นของผม ควรขอโทษเป็นระยะเวลายาวนาน เท่ากับระยะเวลา ที่ละเมิดลิขสิทธิ์บทความของผู้อื่น

3. เขียนขอโทษเจ้าของลิขสิทธิ์ในบทความที่ละเมิดลิขสิทธิ์

บทความที่ละเิมิดลิขสิทธิ์ไปแล้ว ควรจะทำการปรับปรุงให้ถูกต้อง เช่นให้เครดิตต่าง ๆ อย่างเหมาะสม และเขียนเพิ่มเติมถึงการขอโทษ การละเมิดลิขสิทธิ์ต่าง ๆ ให้เห็นเด่นชัด  เป็นระยะเวลายาวนาน เท่ากับระยะเวลาที่ละเมิดลิขสิทธิ์บทความของผู้อื่น

ผมคิดว่าสามข้อนี้น่าจะเป็นความคิดเห็นของผมในเบื้องต้น ท่านอื่นอาจมีวิธีในการจัดการปัญหาที่ดีกว่าผม แต่เบื้องต้น ผมคิดว่าอย่างน้อย สิ่งเหล่านี้ น่าจะเป็นการแสดงความขอโทษอย่างจริงใจ และแสดงถึงการจัดการปัญหาการละเมิด อย่างเป็นขั้นเป็นตอน และแสดงรับผิดชอบอย่างมีสติ และหากเจ้าของลิขสิทธิ์ยังไม่พอใจ ก็ควรติดต่อกลับไปสอบถามให้เรียบร้อย มิใช่นิ่งเงียบ

แต่สิ่งที่ Women Mthai ได้แสดงความรับผิดชอบกลับมา มีดังนี้

1. ติดต่อมาแสดงการขอโทษ… แต่…

ทีมงาน Women Mthai ไม่ได้มีการติดต่อกับเราในตอนแรก แต่ได้แอบทำการแก้ไขบทความ เพื่อให้เห็นว่าตัวเองใส่ credit ถูกต้องเสียก่อน ผมไม่รู้ว่า Women Mthai ทำอย่างนี้ก่อนทำไม อาจเป็นเพราะคาดหวังว่า คนที่มาอ่าน blog ของผมในบทความ ที่เขียนอธิบายถึงการลอกของ Women Mthai จะได้เห็นว่า Women Mthai ไม่ได้ละเมิดลิขสิทธิ์เสียหน่อย (เพราะแอบแก้ใส่เครดิตให้แล้ว) ก็เป็นได้

ทีมงาน Women Mthai ได้ทำการติดต่อมาทางโทรศัพท์ เพื่อทำการขอโทษ แต่ตัวแทน Women Mthai ได้สอบถามในแนวทางว่า “คุณเก่งโกรธเหรอคะ” เป็นต้น และได้ถามว่าจะให้ทำอย่างไร เรื่องถึงจะจบ จะได้ไม่ต้องถึงผู้ใหญ่ พวกเราคิดว่าคุณน่าจะมีวิธีแก้ปัญหาที่พร้อมแล้ว และได้เสนอแนวทางแก้ไขมาให้เรา และที่สำคัญ การคุยทางโทรศัพท์กับครั้งนี้ ได้มีการพูดให้คุณอ้อม ช่วยคุยกับผมให้หน่อย เพื่อจะได้ไม่เป็นเรื่องเป็นราวถึงผู้ใหญ่ ประเด็นนี้ ผมมองว่า คุณมาคุยกับผม เพื่อให้ช่วยจบเรื่อง ทำเหมือนหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพื่อผู้ใหญ่จะได้ไม่รู้เรื่อง ทำอย่างกับผมเป็นเด็ก ๆ จะได้จบ ๆ เรื่องไปได้ ผมว่าการคุยแบบนี้ เป็นการดูถูกเหยียดหยามผู้อื่นอย่างมาก ทำผิดแล้วไม่ค่อยอยากจะยอมรับผิด เรื่องจะได้เงียบ ๆ และอีกอย่างที่ไม่ทำการบ้านเลยว่า Vinegar Girl คือ blog ของคุณอ้อม และการคุยโทรศัพท์นั้น คุณอ้อมยังบอกด้วยว่าคุณอ้อมพูดสายอยู่ ทาง Women Mthai ยังอยากจะคุยกับผมอีก จริง ๆ คงไม่ใช่ผมที่เค้าควรจะต้องคุย น่าจะเป็นคุณอ้อมมากกว่านะ ผมยังแอบคิดในใจว่า นี่เหรอ การทำงานอย่างมืออาชีพ เพิ่มเติมอีกหน่อยคือ ทาง Women Mthai ได้แจ้งเราว่า จะลบบทความทิ้ง คุณอ้อมเลยได้แย้งไว้ก่อนแล้วว่า “จะลบจริงเหรอคะ” และ Women Mthai ก็ลบบทความไปจริง ๆ

2. Women Mthai ประกาศขอโทษทางหน้าเว็บไซต์ … แต่…

ข้อนี้ผมเห็นว่า Women Mthai ตัดสินใจถูกที่ประกาศขอโทษทางหน้าเว็บไซต์ แน่นอนว่า ผมเองได้เขียนถึงการขอโทษครั้งนี้ของ Women Mthai แต่ได้ตั้งคำถามไว้ว่า จะใส่คำขอโทษนี้นานแค่ไหน และไม่ทันไร ประกาศขอโทษนั้น Women Mthai ไ้ด้นำออกไปเรียบร้อยแล้ว ในวันที่ 24 พฤษภาคม 2550 โดยเปลี่ยนเป็นโฆษณาของ Sponsor เรียบร้อยแล้ว ระยะเวลารวมของการประกาศขอโทษ ทั้งหมด 9 วัน (แต่ Women Mthai นำเนื้อหาจาก Vinegar Girl ไปแสดงบนเว็บไซต์ และขายโฆษณา ไปมากกว่า 9 วันแน่นอน เพราะมีท่านผู้อ่าน Vinegar Girl หลายท่าน ช่วยมาบอกว่า เคยเห็นอยู่ใน Women Mthai นานแล้ว นึกว่า Vinegar Girl ไปเขียนให้ Mthai)

3. มิได้เขียนขอโทษไว้ในบทความที่ละเมิดลิขสิทธิ์ … และ…

ไม่มีคำขอโทษใด ๆ ในบทความที่ละเมิดลิขสิทธิ์ มีเพียงแค่การแก้ไขใส่เครดิตเจ้าของบทความ และทำลิงค์ไปยังเว็บไซต์ของเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น (โดยแอบทำ อย่างที่ผมเขียนไว้ในข้อ 1) และที่สำคัญ การแก้ไขบทความ และใส่เครดิตนี้ อยู่ออนไลน์เพียงแค่ไม่เกิน 10 ชั่วโมง เพราะทาง Women Mthai ตัดสินใจลบบทความทิ้ง ผมมองว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นการตัดสินใจผิดพลาด เพราะว่าหากทาง Women Mthai เก็บบทความไว้ และมีข้อความขอโทษ น่าจะเป็นผลดีต่อ Women Mthai เลยด้วยซ้ำ ว่าผิดแล้วกล้ารับผิด แต่นี่ลบทิ้งไป เพื่อจะได้ไม่มีหลักฐานหลงเหลือเหรอครับ ลองมองย้อนกลับไปดูว่า บทความของ Vinegar Girl หลายบทความ ที่ทาง Women Mthai ได้นำไปใส่ไว้ในเว็บโดยไม่ให้เครดิตนั้น นานแค่ไหนแล้ว ผมถามกลับไปยังคนทำเลยแล้วกันครับ เพราะคนนั้นคงรู้ตัวว่า ทำมานานแค่ไหนแล้ว มีงานส่งเจ้านาย (โดยไม่ต้องเขียนเอง) นานแค่ไหนแล้ว มีคนมาอ่านบทความที่ไปละเมิดเค้ามา นานแค่ไหนแล้ว และขายโฆษณาไปเยอะแค่ไหนแล้ว

แค่คำขอโทษอย่างจริงใจ หรือทำการแก้ไขให้ถูกต้อง แถมยังไม่ต้องเสียเงินสักบาท ยังไม่อยากจะทำ

ผมขออนุญาต ถามกลับไปยัง คุณผู้ไม่ประสงค์ออกนามว่า นี่หรือคือการแก้ไขอย่างมืออาชีพของ Women Mthai

ป.ล. สำหรับท่านที่ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อน สามารถอ่านบทความย้อนหลัง ได้จากลิสต์ข้างล่างนี้เลยครับ

14 พฤษภาคม 2550 เมื่อ Mthai ลอกบทความจากบล็อก Vinegar Girl
15 พฤษภาคม 2550 ช่วงเช้า นี่หรือวิธีการแก้ไขปัญหาของ Mthai
15 พฤษภาคม 2550 ช่วงบ่าย การขอโทษของ Mthai
15 พฤษภาคม 2550 ช่วงบ่าย จากใจ Vinegar Girl
15 พฤษภาคม 2550 ช่วยบ่าย อ๊ะ! แอบลบบทความแล้วเหรอ Mthai
24 พฤษภาคม 2550 Women Mthai เลิกแสดงข้อความขอโทษบทเว็บแล้ว